Nog enkele foto’s van de laatste weken:

http://www.facebook.com/album.php?aid=62095&l=fea01&id=543120329   (WG-party/officieus afscheidsfeestje)

http://www.facebook.com/album.php?aid=65725&l=719c2&id=543120329   (August in Berlin)

http://www.facebook.com/album.php?aid=61813&l=286a6&id=543120329

Tot ergens volgende week voor een… laatste post.

Look at Berlin, where Germans and Americans learned to work together and trust each other less than three years after facing each other on the field of battle.

Look at Berlin, where the determination of a people met the generosity of the Marshall Plan and created a German miracle; where a victory over tyranny gave rise to NATO, the greatest alliance ever formed to defend our common security.

Look at Berlin, where the bullet holes in the buildings and the somber stones and pillars near the Brandenburg Gate insist that we never forget our common humanity.

People of the world, look at Berlin, where a wall came down, a continent came together, and history proved that there is no challenge too great for a world that stands as one.

Barack Obama op 24 juli in Berlijn, waar hij als een rockster onthaald werd. Ik stond op 30 meter van hem en zag dat het goed was. Hij sprak aan de Siegesaüle, en de Strasse des 17. Juni zag zwart van het volk:

Ongelooflijk hoeveel volk op kwam dagen, en welke security je door moest… Anderhalf uur aanschuiven voor een speech van een half uur, maar ik ben toch blij dat ik ‘em in levende lijve gezien heb. Speechen kan hij in elk geval, afwachten of hij het ook effectief waarmaken kan… 

P.: Eva, I’m in Alexanderplatz and I have to vomit. I can’t come to work.

Ik: That’s bad.

P.: Shit, I have to vomit, I’ll have to vomit in the trashbin.

Ik: O no.

P: What do you think vomit is? Restmüll*?

*Duitsers zijn gek op sorteren en op straat vind je hier telkens vier vuilnisbakken naast elkaar: Papier, Verpäckung, Glas en Restafval (“Restmüll).

A.: “Zeer goed”? Bitte, das ist keine Sprache!

S.:  Doch. Es ist Niederländisch.

P.S. Mijn excuses aan alle Limburgers, ‘t was niet zo bedoeld.

Kelner (luid, tegen de klanten op het terras): Fehlt irgendwie noch etwas?

Breed geschouderde Duitsland-supporter: EIN TOR!

-de Christopher Street Day Gay Parade rond Unter den Linden.  Een soort Love Parade, maar dan met “Beng beng on the door baby” in plaats van techno, en zo mogelijk nog meer… Naaktheid. Let’s say dat ik daar dingen heb gezien, die ik in Leuven nog niet gezien had  De slogans gingen van “Cool, ich bin schwul” tot “Ohne uns fehlt Farbe”. Kleurrijk was het in elk geval.

-mijn totaal geschifte baas, wiens naam ik hier nu niet kan noemen, die me na màànden vol schampere opmerkingen en brulpartijen plots poeslief aanpakt, me een “motivation hug” geeft, me “sweetie” noemt en me zijn “sword op power” gegeven heeft. Voor dat laatste jullie op vreemde gedachten brengt: hij had over mijn bevoegdheid om koppen te doen rollen. Don’t ask.

-straatfeesten in de Bergmannstrasse in Kreuzberg, excuseer, Xberg. Op een podium staat een reusachtige draaitafel en twee dj’s geven het beste van zichzelf (lees: snoeiharde techno). Voor het podium staat er één toeschouwster: een nonnetje, dat beide heren vol oprechte verbazing stond aan te staren

-de appartementsgebouwen rond Kotbusser Tor, Kottie in de volksmond. Hoofdzakelijk bevolkt door Turken, en tot voor enkele dagen hing er uit bijna elk raam een Turks vlaggetje. Na de halve finale zijn die plots bijna allemaal vervangen door Duitse vlaggetjes, van integratie gesproken! In de krant las ik volgende mooie uitspraak van een Duitse Turk (Turkse Duitser?):”Turkiye* is ons moederland, Duitsland ons vaderland. Hoe dan ook staan we in de finale!”.

-een gezellige avond in mijn geliefde Club der Visionaire. Een poëtische naam, een geweldige locatie: aan het Landwehrkanal tussen Treptower Park en Schlesisches Tor, een paar houten vlotten op het water waar je kan zitten onder prachtige linden, een dj tafel en een kleine dansvloer, terrastafels in een soort boomhut. Meer moet dat niet zijn Na een uurtje Berliner drinken begint het te regenen, en zitten we voor de rest van de avond op ons vlot aan de waterkant onder drie grote paraplus. Twee mannen trekken hun kleren uit en springen in het water – in Berlijn wekken dergelijke ongewone daden nauwelijks verbazing. Farbe, Farbe in overvloed, in deze stad.  

*over Turkiye gesproken: ik zag onlangs “Auf der anderen Seite”, erg mooie film. De zoveelste goede (Turks-)Duitse film die ik hier al ontdekt heb, ik ben een fan van het genre. Van dezelfde regisseur: “Gegen die Wand”, ook een aanrader.

-

In afwachting van een verslag van het bezoek van Joris en Greet (Joris ?), Het Leven Zoals Het Is: Deutschland wird Europameister!

Sinds die Mannschaft vorige week donderdag Portugal nach Hause stuurde, worden de Duitsers hier compleet zot. De tricolore wappert aan auto’s, fietsen, appartementsgebouwen en de helft van de mannelijke bevolking loopt met een Ballack/Podolski/Klose-truitje rond. Ik moet zeggen dat het best leuk is om in een land te vertoeven dat effectief geselecteerd is voor een internationaal voetbalkampioenschap, en verdammt nog kans maakt om te winnen ook. De ambiente is hier ongelooflijk – in elk café/Biergarten/park kan je de matchen volgen, en op elk zichzelf respecterend plein staat er een reuzenscherm. Als Duitsland wint, komen honderden fans de straat op en viert iedereen de ganse nacht op straat, in die mate dat er geen trams meer door kunnen en ondergetekende te voet naar huis mag. En niet alleen als Duitsland wint – je hebt hier een enorm grote Turkse gemeenschap (2,5 miljoen in heel Duitsland, honderdduizenden in Berlijn) en als Turkiye speelt, gaan ze allemaal uit hun dak. Colonnes toeterende auto’s, Turkse vlaggen, zingende massa’s, vuurwerk… Unglaublich! Nu woensdag speelt Turkije tegen Duitsland, Berlijn houdt haar hart vast… Dat zou wel eens héél erg uit de hand kunnen lopen, ongelooflijk welke emoties voetbal hier opwekt.

Dit filmpje vond ik tijdens het studeren (hmhm) op Youtube: schattige Duitse kleuter kent het hele Duitse team bij naam en toenaam. Mama zegt de voornaam (Bastian…) en Merle vult aan: Schwein-steig-er!

http://www.youtube.com/watch?v=mv5FWRkvw6g

Mijn job bij gidsenbedrijf New Berlin was de eerste weken een ware hel. Tegenwoordig gaat het me een stuk beter af, en meestal heb ik nog viel Spass ook. New Berlin biedt een gratis tour aan door het historisch centrum van Berlijn – gratis, omdat ze geloven dat iedereen de kans moet krijgen om (de geschiedenis van) de stad te leren kennen. Ik verkoop tickets voor de tours waarvoor je wél moet betalen, maar onderschat deze taak niet. ”Ticketverkoopster” blijkt een eufemisme te zijn voor “crisismanager” – ik ben verantwoordelijk voor het vlot verlopen van alle tours, en dat zijn er heel wat. Elke dag staan er honderden mensen voor het Starbucksfiliaal aan Brandenburg Tor. Ik moet die honderden mensen op een kwartier tijd aan tickets helpen (en dat in vijf talen door elkaar), ik beantwoord de duizenden vragen, kalmeer de gidsen, tel de mensen, neem foto’s, beantwoord de eeuwige rinkelende ticket seller phone en bezweer minstens één grote crisis per dag. Dit alles in de schaduw van hét symbool van Berlijn en Duitsland: de Brandenburger Tor. Voor wie dit gebouw niet kent (tss, tsssss!), een foto bovenaan deze post.

De job van ticketverkoper is zo veeleisend, dat ik de derde verkoopster ben die op anderhalve maand tijd werd aangeworven. Met lichte trots kan ik zeggen dat ik, in tegenstelling tot mijn twee voorgangsters, nog niet ontslaan ben en mijn meeste werkdagen tegenwoordig tot een goed einde breng. Dat had ik die eerste weken, waarin ik de nacht voor een werkdag geen oog dicht deed, eerlijk gezegd niet durven hopen. Dit klinkt misschien allemaal nogal extreem, maar dit is echt de meest veeleisende bijverdienste die ik ooit gedaan heb, en ik deed er al vele.  Waarom ik het doorheen die eerste vreselijke weken dan ben blijven doen? Omdat het in Berlijn on-ge-loof-lijk moeilijk is om aan een job te geraken… De werkloosheidsgraad zweeft hier tussen de 30 en de 40%, absurd hoog dus, en dit voel je ook als student. Ongeveer iedereen die ik ken zoekt een bijverdienste. Cafés en restaurants hebben een wachtlijst waar je je naam op mag gaan zetten, als je daar wil gaan werken. Het kan màànden duren voor je ze bellen om een try out te komen maken… En als je dan iets vindt, verdien je 5, 6 euro per uur, nu niet bepaald riant. Why o why is de arbeidsmarkt hier zo’n ongure plek? Berlijn is nog steeds aan het recupereren van 30 jaar communisme. Toen de muur viel, werd hier van de ene dag op de andere naar een kapitalistisch systeem overgeschakeld. De praktijk volgt de theorie traag en moeizaam. In de DDR had iederéén een job, hoe nutteloos die soms ook was. Partijpostjes en typische communistische beroepen verdwenen eind ’89 van de ene dag op de andere… En er kwam niets in de plaats. Grote industrie heb je hier niet: de omgeving rond Berlijn bestaat uit bossen en meren, niet uit industrieparken. Weinig jobs dus, en daar komt dan bij dat Berlijn een magneet is voor jonge mensen. Iedereen komt naar hier, vanuit Duitsland en ver daarbuiten, om een leven op te bouwen, en die tienduizenden dikwijls getalenteerde jongeren zoeken allemaal… Een job. It’s a hard knock life, op de Berlijnse arbeidsmarkt…

Nu ik het onder de knie heb, kan ik genieten van de leuke kanten van deze job, want buiten de hoge verloning (9 euro pro Stunde, bitte sehr) zijn er gelukkig ook vele aangename aspecten. Tussen de verschillende tours door heb ik tijd om de microkosmos aan Brandenburger Tor te bestuderen: af en toe een celebrity die het ultrasjieke hotel Adlon verlaat (deze week: Juan Carlos, koning van Spanje), betogingen en demonstraties (vandaag; tegen het rookverbod, en voor het welzijn van walvissen), de voorgeprogrammeerde bedelaars (“speak English please?”), de lagere school klasjes. Ik draag ook een T-shirt met “Tour Guide” op, en het is erg grappig hoe mensen dan gaan denken dat je het antwoord hebt op al hun vragen. Ik word voortdurend aangeklampt door toeristen, nu eens op zoek naar Checkpoint Charlie, dan weer in vertwijfeling over hoe “tall” een “tall coffee” bij Starbucks eigenlijk is. Elke week moet ik wel een verwarde Japanner (“Excuse me, where Berlin wall?”) uitleggen dat hij in het centrum niet veel Berlijnse muur meer kan zien, en tussen al dat uitleggen en wegwijs maken ontmoet ik de gekste mensen. Australiërs die Europa doorfietsen, gepensioneerde Amerikaanse piloten die nog deel hebben uitgemaakt van de beroemde Berliner Luftbrücke, homoseksuele Israëli’s met bijhorend glitterhemd, Urugyaaanse fotografen… Deze stad trekt de meest uiteenlopende mensen aan, en ik hou van de brede waaier aan nationaliteiten die zich elke dag rond mij en mijn reclame-paal verzamelt. Ik ben geboeid door de bonte achtergronden van de gidsen: schilders uit New York, Japans-Zweedse ex-fotomodellen, Nieuw-Zeelandse antropologen, Argentijnse ladykillers. Sommigen zijn zich net iets te goed bewust van hun exotisme, sommige zijn echt sympathiek… Kortom, het is een hele ervaring om voor New Berlin te werken.     

Nadeel van Erasmus: je vrienden van thuis zijn ver weg. Voordeel: je kan ze gaan bezoeken!

Met dit motto in het achterhoofd stapten we (zijnde Sarah, een reislustige Australische vriendin, en ik) donderdagavond op de nachtbus richting Berlin. Busreizen zijn, op een zelf gesjord vlot na, waarschijnlijk de meest oncomfortabele manier om je voort te bewegen, maar gezien ons budget helaas the only way to travel.

Bij het krieken van de dag stonden we eindelijk (of “al”, afhankelijk van je perspectief) bij Eva voor de deur. Een deur die we trouwens helemaal zelf zonder hulplijnen gevonden hebben, geen sinecure in Berlijn.

Onze eerste opdracht was meteen het begrip “afstand” herdefiniëren. Vond persoonlijk dat ik tegenwoordig in een grootstad woon, maar in vergelijking met het Berlijnse metroplan ziet dat van Wenen er ineens wel heel …süß uit. Een uurtje U-Bahnen om van punt A naar punt B te geraken is eerder regel dan uitzondering.

Aangezien we al snel begrepen hadden dat het onmogelijk is deze enorme stad op drie dagen helemaal te verkennen, lieten we ons na het ontbijt meevoeren naar een Berlin voor dummies rondleiding. Een gratis (!) tour langs de historische hoogtepunten, niet toevallig georganiseerd door Eva’s werkgever New Berlin. Na vijf uur rondwandelen, – begonnen aan de Brandenburger Tor, geëindigd bij het Museuminsel – dachten wij toch behoorlijk wat gezien te hebben. Groot was de teleurstelling toen bij nadere inspectie van een kaart bleek dat we slechts een verwaarloosbare oppervlakte afgewerkt hadden. De rondleiding was wel heel erg aan te raden, geeft je een goede historische achtergrond en je ziet dingen die je anders waarschijnlijk niet zou opmerken.

Moe en hongerig dus tijd voor … pizza! Net zoals afstand staat lekker en goedkoop eten blijkbaar synoniem voor Berlijn. Mij hoor je niet klagen. Na het eten bleek de club Maria am Ostbahnhof ons net iets te prijzig en sloten we de avond af in de “Wohnzimmer”, een typisch cafeetje vol zetels en hippe Berliners. 

De volgende dag waren we weer helemaal klaar voor meer sight seeing en sprongen we op een boottour langs de Spree, een snelle en aangename manier om heel wat van Berlijn te zien. Daarna was het “Judische Museum” aan de beurt. Ik had een museum exclusief over de holocaust verwacht, maar het is een hoogtechnologische expositie (je krijgt o.a. een ipod bij het binnenkomen) over de hele Joodse geschiedenis, in een bijzonder symbolisch gebouw speciaal voor het museum gebouwd. Interessant en origineel.

Die avond ging het Richtung Weinerei, een fantastisch concept waar je voor 1 euro een glas koopt, dat naar believen bijvult en bij het buiten gaan betaalt wat je wilt (1 euro per glas wordt zo een beetje verwacht). Stel je dit voor in combinatie met een tapas bar … Een weinig tijd op de U-bahn/S-Bahn later bevonden we ons op de WG Party van een vriendin van Eva. Zoveel mensen op zo weinig plaats, ik had medelijden met de onderburen. Niet alleen ik blijkbaar, want bij het buitengaan kwamen we stoere politie en security mannen met honden tegen.

Helaas was zondag alweer onze laatste dag en die moest ingezet worden in stijl. Geen betere manier dan een heerlijke brunch in het gezellige Prenzlauer Berg, Berlijn liet zich weer van zijn beste kant zien. Daarna nam Eva de touwtjes in handen en liet ons haar wijk (P-Berg dus) zien. We snuisterden nog rond op de Flohmarkt en bezochten de “East Side Gallery”, een resterend deel van de Mauer met bekende graffiti. Ter afsluiter nog een snelle wandeling door rivaal Kreuzberg (X-Berg voor de insiders) gemaakt en voor we het wisten was het alweer tijd om ons naar de  M4 richting busstation te begeven.

Ben heel blij dat ik deze city trip heb kunnen maken met iemand die er effectief woont en die ons naast de toeristische hoogtepunten en communistische appartementsblokken ook het echte Berlijn kon laten zien. Als je erover nadenkt is Berlijn eigenlijk nog maar 18 jaar oud en je ziet duidelijk een stad die bezig is zichzelf te zoeken. Heb zelden een plaats gezien met zoveel geschiedenis en trauma’s, karakter en mogelijkheden … allen daarheen!